dun saat 18:00 itibariyle ablam dogum yapti. Kaan'da (evet batuhan ismi Kaan :D) ablamda cok iyiler. Ben Batuhan, Erkan veya Atakan koydurmak icin ismini cok ugrastim ama olmadi. gerci ilginc bir tesadufki adini Kaan koydular. hic planli birsey degildi hastane de karari vermisler. (kader burada da ayirmadi batu-man)

Simdi dayi olmak nasil birsey henuz tadamadim ama heyecanliyim diyebilirim. Icimde kalan kimseye dagitamadigim sevgimi Kaan'a aktaricam. Belkide sirf onun buyumesinde yakininda olmak icin buralarda kalicam bilmiyorum... Bakalim ruzgarlar bu kez ne yonde esecek...

:( neydi o raki alemlerimiz, hani alem degildi biz-bize, can-cana, kan-kana 'ydi.
su hale bak simdi bir yudum rakiya hasret kaldik. Hayat bizi kendi ruzgarlariyla o ucurumdan bu ucuruma savururken tek dilegim hala biz-bize, can-cana, kan-kana olmak, yakinlarda olamasakta.

ne diyelim kalan saglar bizimdir. Gelene git demedik demeyizde...

Berkay'ın da dediği gibi "bitse de gitsek" 8)
Ben yine bildiğiniz üzere işteyim, stresliyim, gerginim, çabuk öleceğim, hay z**eyim.
Etrafı kolaçan ediyorum bir yandan.
var mı gören, sesimi duyan, deyu deyu.
Bir de
labirentin ucundaki peynir karşılığında rakı istiyorum ben, az da deniz börülcesi.
Kaç kaç kaç...
Selametle

baslangic guzeldi...gunesli gunlerdeki eglenceli zamanlar,mensei ve sonu belli olmayan anlik dostluklar, muallakta bir gelecek ve sonsuz bir huzur...gelecek ve insanlar biraz sekillendikce artan bir umutsuzluk ve bir daha asla uzerimizde parlamayacak olan gunes...olanca gucumuzle kiyisina kadar kostugumuz sisin ardindaki ucurum ve biz...ilk once onlar vardi, sonra ben simdi ise saygiyla animsanacak hicbir hatira kalmadi bellegimde.bedenimin ve ruhumun nasil nasir tuttugu ve sonunda nasil dağlar kadar guclu oldugum ise baska bir hikayenin konusu oldu artik.o eski ben benden bile cok uzakta ve yabanci...bazen gulumseyip icimde birseyleri kipirdatsa da sadece tanidik gelen bir sima su anda kendi gecmisim guzel gunlerin hatirasinda nefesi soluk, bakislari kacamak,uyusmus ve unutulmus...

o kadar cok sey yapmak istiyorumki... ama hic birini yapamayacak kadar yorgunum artik, sanmayin ki yapmak istediklerim oyle ucuk kacik seyler yada gelecek planlari. hayir degiller sadece yakinda olmak istiyorum. geri donmek istiyorum.

hersey ne kadar zor, ne yapacagimi bilmedigim icin geri donmekten korkuyorum, birilerini incitebilirim, kendime olan saygimi yitirebilirim vs... ne yapmaliyim...

uyusturucu almis gibi dolasiyorum, hayatimda birseyler akip gidiyor ama farkinda degilim. bir cok soru dolasiyor kafamda cevaplanmasini istedigim ama kime sorabilirim ki...

gercekten bunaldim artik, bitsede gitsek.

Atakan icin:
sanirim artik bizi sevmiyor yada en azindan beni. hicbir mailime cevap yazmadi....

Erkan icin:
olm ne kadar yogun calisirsan calis, mail ve blog yazmak 5 dk. En kotu eve gittiiin de yaz ki bilelim ne alemdesin.

Murat icin:
isin dustuunde mi arican merak ediom valla, maillerinede bakiyorsun bakip da cevap mi yazmion acaba...

Bahadir icin:
Hani lan mail, hala atican....

----------
Ne diimki...

Arkadaşlar atıp tutuyordunuz,berkaya yükleniyordunuz siteyi tamir et siteyi tamir et diye....Site yapıldı hiçbiriniz yoksunuz....Çalışan adamım vakit ayıramıyorum geyiklerini duyar gibiyim şimdiden...Madem kullanmayacaktınız neden tekrar aktif etttik burayı o zaman...Yada kimse eskisi kadar dertli değilmi, buraya ihtiyacı yokmu yoksa üzülmeye bile vakti kalmıyormu insanın mesailere katıldıktan sonra....

Polemik yaratır ilgi çekerim......

Kodumun basurhanı

Eskiden buyumeyi reddeden bir ruhum vardi,
peki ya simdi?
...
Hayati, izlemek zorunda olmak
Doyasiya yasamak yerine.
Neden?
...

...
Bana baktığınızda ilk önce heyecanlı birini görürsünüz. Sizin heyecan sandığınız çocukça düşüncelerimdir; olsa olsa bir çocuğun gündüz düşü. Pek düzenli bir adam olduğum söylenemez. Hayatım bu yüzden hep karmakarışık zaten. Sevdiklerim en çok değer verdiklerimdir; -kendimden bile çok- ama her zaman sevgimi hissettiremem. Zaman zaman bir şeyleri unuturum, bana hatırlatmanız gerekebilir hep. Zengin bir aileden gelmiyorum, büyük hedeflerim olsada para kazanma konusunda hep bir bahtsızlığım vardır (elbet bir gün geçecek). Kendime karşı dürüst olmadığım gibi zaman zaman çevreme karşı da dürüst olmadığım olur. Genelde insanlar üzülmesin diye dürüstlükten uzaklaşırım. Zaman zaman sorumluluklarımın ve önceliklerimin sırasını karıştırırım.

Bakınca pek de sevilecek biri değilmişim aslında. Neyse ki bir çoğu geçmişte kaldı. Hayatı olduğu gibi kabulleniyor, nasıl yaşanması gerekiyorsa (herkes gibi) öyle yaşıyorum. Herkes gibi tek bir beklentim var artık hayattan, hayallerim yerine... Her şeyin belirli bir sırayla yapılması gerektiğini, yaşarken yaratıcılığa yer olduğunu ama gündelik yaşamda olmadığının bilincindeyim. Sorumlulukların bir ilacın prospekdüsü olduğunu öğrendim artık. Hayat ilacını kullanabilmek için sorumluluk denilen adımları her nefes aldığında tekrarlaman lazım. Nasılsa nefes aldıkça hayattayız. Kendimi iyi hissettikçe değil, insanlar iyi hissettikçe mutlu oluyorum artık. Bu yüzden insanlara daha çok yardım ediyorum... En önemlisi sevgi hakkıdaki düşüncelerim: Sevgini gösterdikçe azalmıyormuş meğer. Neden bunca yıl cimrilik yapmışım ki... Artık değer verdiğim herkese hayatımda ne kadar önemli olduklarını hissettirmeye özen gösteriyorum.

Sanırım yavaş yavaş doğru bir insan olmaya başlıyorum...

Çok uzun zamandır yalnızlık hiç bu kadar katlanılmaz ve gerçek olmamıştı….Aslında ne yazasım ne de başka bir şey yapasım var bu akşam, sadece sabaha kadar hatalarımla baş başa kalasım var acısı iyice içime sinsin diye….
İçim paramparça bu akşam sebebini uzun uzun anlatmayacağım bu defter iyi bilir.Sadece keşkeler çok aklımın içinde, bir türlü kovmaya gücüm yetmiyor.
Bütün keşelerin sebebi benim sonucu ise asla beni affetmeyecek olan - aslında her şeyin farkında olan- ama bir türlü müdahale edemeyen diğer ben ve bir ömür boyu yetecek kadar – kucak kucak – yalnızlık…
Ağladım fayda etmedi, gülmeyi zaten beceremedim bu gece.Kimseyi aramak gelmedi içimden yalnızlığıma merhem olsun diye..

Hiç böyle tanımamıştım acıyı….

Yıllardır kendime oyuncak edip oynamış, dilediğim gibi kullanmıştım işime geldiği yerde ama beni böylesine aciz ve pişman bırakmamıştı o oyunların sonunda hiç….

Gerçek ve acı kelimeleri hiç bu kadar dokunulabilir olmamıştı yıllardır , yapacak hiçbir şeyimin olmayışı da….Hep bir tarafında yakalayıp kendime uydurabilmiştim gerçeği de acıyı da
Ama bu gece dimdik karşımda durdular ve elimi de ayağımı da kestiler hissizce….

Ama fena sayılmayacak şeylerde oldu bu gece.Hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimi , mutluluk denilen şeyin benimi için artık çin malı basit bir oyuncaktan farksız olduğunu ve bedenime yapışık cüzamlı bir ikize sahipmişçesine ölene kadar yaptığım hataların sonuçları ile yaşamam gerektiğini fark ettim…

Bu gece ve sonrakiler…..

hatırlıyorum.. "putları yık! kendi anti karakter putlarını yarat! devirlerimizi hatırlıyorum.
Şimdi herkes başka bir hayatta, ama kahkaha dolu aynı günlerimizi hatırlıyorum.
Herşeye doya doya güldüğümüz günleri hatırlıyorum.
Beraber savaştığımız günleri hatırlıyorum.
Cephelerimizin farklılaştığı günleri hatırlıyorum.
Sorumluluk almamız gerektiği zamanları hatırlıyorum.
Karar vermemiz gerektiği zamanları hatırlıyorum.
Kahretsin ki hatırlıyorum.
Bizi bize olduğumuzdan mı nedir o ardışık buhranlı saliseleri özleyişim, ya da büyümeyi hala red edişimden mi bilmem,
ama özlüyor be insan,
İnsan denir mi hala onu da bilmem.
Ama bu yüzdendir sakiyi sevmem, arpa suyunun bitmezliğini, şarabın rengini, rakının muhabbetini ve herşeyden öte muhabbetin güzelliğini hala inatla özlemem ve sevmem.
biz bize, biz bizden öte.
Ağlama duvarımız hayırlı uğurlu ola...

riders on the storm

hoş bulduk, hoş bulduk. Berkay eski entry'leri toparlama imkanımız yok mu şimdi? Bir sürü yeni bilgiye sahipsin, teknolojik donanımlısın sen. karakter hatasını düzeltemiyor muyuz hala?
Veya karar ver olm, bir kendin yaparsın, bir buraya dönersin. Burası alışkanlıksa burayı toparla bir zahmet.
ak akçe kara gün içindir
Tekrar bir arada görmek güzel tabi.
Saygılar, sevgiler.

Sanırım dijital ağlama duvarımız berkay kardeşimiz sayesinde tekrar tamir edildi ve üzerinde ağlamaya hazır hale getirildi:))Hepimize hayırlı olsun.

Batu....

Valla dibe vurdum mu yoksa daha da dip var mi? bilmiyorum bu yuzden derinlik olcumu yapmayi birakip yuzeye ne kadar yolum var onu hesapliyorum. Iyiyim diyelim oyle kabul edelim. Su siralar spor a basladim yeniden iyi geliyor. geceleri dusunmeye firsat kalmiyor bu sayede. Hafta ici yuzme hafta sonuda kaya tirmanisi boyle geciyor simdilik...

merhaba arkadaşlar işte geldik kürkçü dükkanındayız ... erkanım öptüm ensenden :)
berkayım hala dibe vurmadıysan biran önce dibe vur , yok dibe vurdum diyosan yukarı çıkmaya başlasan iyi edersin ... Batuhanım kızı aradın mı ? (Oya) Atakanım sesin soluğun çıkmıyo , Mırıtım senden nbr ?

öptüm hepinizi :)

o kadar kendimden gecmisim ki 20 ocak 2006 yi bugun zannediyorum, 2007 deyiz degilmi biz... yas kac oldu, daha kac yil yasayacagiz ve ne icin... bugune kadar ne icin yasadik? hepimizin bir nedeni vardi elbet itiraf etmesekte bazen. ben bir hic icin yasamisim, simdi bunu goruyorum. cok kotu bir his anlatmak mumkun degil, hayat su an okadar bos ki benim icin... bu nedenle yine bosvermek en iyisi,

hayat bazen ne kadar da garip, hala anlam veremiyorum zaten. Blog sistemini yazmaktansa su bloggerdan full access satin alayim diye girdim birde baktim Batu-man bugun mesaj atmis. Sanal aglama duvarimiza, maillerin cevaplanmaz oldugu, gozden uzak olanin gonulden de uzak oldugu su kahpe dunyada, kendi kosusturmalarimiz arasinda gunde belki bir 5 dk. lik hatirimiz vardir diye dusunuyorum. Ben buraya yazmaya devam edecegim... yine, yeni, yeniden....