Çok uzun zamandır yalnızlık hiç bu kadar katlanılmaz ve gerçek olmamıştı….Aslında ne yazasım ne de başka bir şey yapasım var bu akşam, sadece sabaha kadar hatalarımla baş başa kalasım var acısı iyice içime sinsin diye…. İçim paramparça bu akşam sebebini uzun uzun anlatmayacağım bu defter iyi bilir.Sadece keşkeler çok aklımın içinde, bir türlü kovmaya gücüm yetmiyor. Bütün keşelerin sebebi benim sonucu ise asla beni affetmeyecek olan - aslında her şeyin farkında olan- ama bir türlü müdahale edemeyen diğer ben ve bir ömür boyu yetecek kadar – kucak kucak – yalnızlık… Ağladım fayda etmedi, gülmeyi zaten beceremedim bu gece.Kimseyi aramak gelmedi içimden yalnızlığıma merhem olsun diye..
Hiç böyle tanımamıştım acıyı….
Yıllardır kendime oyuncak edip oynamış, dilediğim gibi kullanmıştım işime geldiği yerde ama beni böylesine aciz ve pişman bırakmamıştı o oyunların sonunda hiç….
Gerçek ve acı kelimeleri hiç bu kadar dokunulabilir olmamıştı yıllardır , yapacak hiçbir şeyimin olmayışı da….Hep bir tarafında yakalayıp kendime uydurabilmiştim gerçeği de acıyı da Ama bu gece dimdik karşımda durdular ve elimi de ayağımı da kestiler hissizce….
Ama fena sayılmayacak şeylerde oldu bu gece.Hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimi , mutluluk denilen şeyin benimi için artık çin malı basit bir oyuncaktan farksız olduğunu ve bedenime yapışık cüzamlı bir ikize sahipmişçesine ölene kadar yaptığım hataların sonuçları ile yaşamam gerektiğini fark ettim…