yattım, kalktım,uyuyamamaya gıcık oluyorum.
Salı, Mayıs 11, 2004 3:30 ÖÖ
insanlar küçüken de büyükken de yarışmaktan zevk alıyor galiba. mesela işi kronolojiye dökersek...
çok küçükken;
-aga gı!.
-bayaa aaaa!!!
biraz daha büyüyünce;
-ben daha uzaÄŸa iÅŸerim!
-hayır ben! ben!
biraz daha;
-ben daha uzağa tükürürüm!
-hadi ordan asıl ben daha uzağa tükürürüm!
biraz daha;
-ben daha hızlı koşarım!
-hayır ben daha hızlıyım işte!
biraz daha;
-ben senden daha zekiyim!
-sen öyle san. ben zekiyim, ondan zeki olduğumu söylemiyorum bile!
biraz daha;
-ben çok acı çektim...
-hayır ben daha çok acı çektim!
bu aralar da rahatlıkla doldurulabilir. ama ne gerek var. tıpkı bu yarışlar gibi. bunca yarışın içinde biz veya şahsen bu gece ben nerdeyim peki? nerde? ne zaman? 24 aralık 79'da doğmuşum, süleymaniye doğumevinde Hz.İsa'yla aynı günde. kayıp kuşağın sonunu yakalamışım. X, Y'den güzeldir.daha on günlükken gözüm iltihaplanmış. gözyaşı yerine irin akmış, belki hayata dair de ipuçları o zaman başlıyordu. sonra 6 aylık olmuşum, siyasi çatışmalar sırasında beşikteymişim. sokaktaki bir çatışmada yirmi santim üstümden bir mermi geçmiş, duvara saplanmış, ekmek almak için dışarı çıkan yaşlı bir komşumuz öldürülmüş.büyümeye devam etmişim. ilkokula kadar en yakın arkadaşlarım iki kızmış, doktorculuk, evcilik vs. anlam veremediğim bir sürü şey gördüğümü hatırlıyorum. hasiktir
bunlar niye eksik şeklinde. şimdi o kızlardan biri evlendi, diğeri avukat oldu.. ilkokula başladım sonra, gedikpaşa ilk öğretim okulu. devletin sattığı sayılı okullardandır. birinci sınıfın birinci dönemi sonunda herkes ali topu at, ayşe kovala, veli sen otur, kafana göre takıl filan yazarken ben yan çizgiler çekmeye çalışıyormuşum. ikinci dönem başladığında ise birden su gibi okumaya başlamışım. kitap okumaya başladığım zamanlar da bu araya denk gelir. sonra okuma bayramı oldu. pamuk prenses ve yedi cüceleri sahnelemiştik. ben pelerinli bir prenstim. prensesi öpmekti olayım. adı Kıvılcım'dı. bir polisin kızıydı, uzun siyah dalgalı
saçları ve kocaman gözleri vardı. öptüm, uyandı. yanaklarının kızardığını hatırlıyorum.. sonra taşındık, fındıkzade zamanları başladı. sınıfta iki erkan vardı. beraber takılırdık, ilk dayağı da yine adaşımla topumuzu çalan dört çingeneden yedik. ilk kaya tırmanışlarımız da bu zamana denk gelir. mezarlıkta oynardık. ben kitap okumaya devam ettim. yumurcaklar savaşı'nı o zamanlar okumuştum. sonra anadolu lisesi sınavı. yedeklerden vefa'ya girdim. kayıt sırası tam bana geldiğinde kırmızı çizgi çekilmişti. oraya da son anda yani. hazırlıkta oliver twist müzikalini sahnelemiştik. yetimhanedeki onlarca çocuktan birini oynamıştım. food glorious food diye bir şarkımız vardı. Christopher White hocamız sağolsun. sahne önünde pek rolüm yoktu. ama sahne yönetmeniydim. tam dört yıl sahne arkasındaydım. ortaokula geçtiğimiz sene o sarışın kız gelmişti vefa'ya, 6 yıl sevdiğim kız. hiç çıkmadık ama. çıkarsak kanatları kırılırdı, halesi düşerdi. hayal yalan olurdu. neyse ki ikimiz de denemedik bile. okulun sayılı karizmatiklerindenmişim, benim için kızlar arasında şiir yarışmaları bile yapılırmış. bunlardan hep çok sonra haberim oldu. malum benim bir hayalim vardı. gitar olayı da yine vefa'da başladı. abimin alıp daha sonra ders yoğunluğu yüzünden evde bıraktığı gitarla baya haşır neşir olduk. o zamanlar da beste yapardım. ama hiçbirisini hatırlayamıyorum. arada fen lisesi sınavları vardı sahi. babam, ben dengesizlik yapıp boş soruları doldurmak için yazı tura attığımı duyunca kızmıştı. ama hayal vardı, gelecek yoktu ki.. lise zamanı hep grup halindeydik, tarikat diyorduk hatta kendimize; yavşaklar tarikatı. bir gününden bile pişman değilim, bir gününü bile kahretsin diye bitirmedim vefa günlerinin. sonra üniversite sınavları. uğur dersanesinin u1 sınıfındaydım, dereceye hazırlananlar sınıfı yani. koskoca sınıfta 3 kafadengi buldum, çiçek pasajı güzeldi o zamanlar. bu 3 kişi hariç herkes boğaziçili, odtülü, itülü oldu. birimiz ytü'ye girdi, birimiz giremedi, ben de son tercihim olan kocaeline. sınav gecesi babam kaldırıp birşeyler daha yazalım demese ben de boştaydım. sınav sabahı kahvaltıyı kusan ben son tercihimi kazanabildim. ilk 2 yıl yurt zamanlarıydı. tolstoy okuyorum diye bana komünist dedikleri, bende dikkat çekmemek için üniversitenin reisiyle muhabbet kurduğum zamanlardı. o zamanlar da güzel sanatlardan bir kız vardı sahi. iyi kızdı. ben yine yaptım bir dengesizlik, istemedim onu. şimdi evlidir,
kimbilir nerdedir. 3. sınıfta frp ve metin, bir avuç insanı mucizevi bir şekilde bir araya getirdi. can dostu olduk bu adamlarla, birisiyle kolumuzu bile kestik, kan kardeş olacağız diye. osmanlı zamanı olsaydı herhalde akıncılar olurduk. çok içtik, çok konuştuk, çok güldük, çok sıkıldık, çok gittik, çok geldik, çok paylaştık. daha hiç bir şeyi harcayamadık. sürekli soru sorduk, kendimize, dünyaya, bir çoğuna cevap alamadık. herşeyiyle çok güzeldi. sonra üniversite bitti, askere gidiyorum derken yükseklisansa gittim, bok varmış gibi. onca zaman geçti.. ömrümüz yettiği ölçüde de birer film çekeriz artık. 25 yılda ben hiç yarışmak istemedim, kazanmak, kaybetmek istemedim. hırsın sebebini anlayamadım. egoları anlayamadım. gerçi anlayan da anlamayan da bir bu dünyada. hatta anlamayanlar daha şanslı; kafa karıştıracak kuramları, doğruları yok. ne güzel paşa paşa varolup yokolucaklar. Apolloinaiere'nin şiirini hatırlasaydım, onu yazardım şimdi buraya ama hatırlamıyorum.
kısacası, biz neyiz dememek lazım. biz iyiyiz demek lazım.
kardeşler, sağlık, keyif ve biz olsun yeter ki. dünyayı ters çeviririz mazallah...
decadencé
"bakakalirim giden geminin ardindan
atamam kendimi denize,
dunya guzel.
serde erkeklik var,
aglayamam."