giderayak handan, hamamdan geçtik,
gün ışığındaki hissemize razıydık;
saadetinden geçtik,
ümidine razıydık;
hiçbirini bulamadık;
kendimize hüzünler icat ettik,
avunamadık;
yoksa biz...
biz bu dünyadan değil miydik?
orhan veli kanık (ülkü, 1.1.1945)
tutunamamak değil mi bu?.. herkesin yaşamak istediği bir çağ, bir kişilik, bir kahraman yok mu? işte bunlar hayaller...
onları bu dünyaya bağlayan. ben kimse olmak istemiyorum. çünkü biliyorum ki benden daha önce yoktu , sonra da olmayacak. madem ki herkes gibi ben de tek'im, tadını çıkartmak da hakkım. öyle değil mi?
ister uzaydan gelmiş olsun (bakınz: mustafa topaloğlu) , ister başka bi ülkeden, şehirden, semtten, mahalleden. bir kere yabancılaşsın insan, kendi dili yabancı dil gibi gelir ona. katil olur (Leon). ama kımıldamadan yaşamasını da bilir.